شمارهٔ ۱ - در مدح علی بن ابیطالب(ع)

ای زرافشان پنجه ات پیوسته همچون آفتاب

وی دل و دست تو از جود و کرم بحر و سحاب

موکب جاه ترا چون توسن چرخ آمده

آفتاب و ماه نو آن طبل بازو این رکاب

بر تو ختم است از جهان داران جهانداری که تو

هم به تدبیر آسمانی هم بشمشیر آفتاب

دست احسان تو از ریزش نیاساید دمی

ای سخایت بیشمار و وی عطایت بی حساب

همچو مهر و مه دو کف دارای که در دامان خاک

آن زر خالص فشاند دم بدم این سیم ناب

گویدار با کوه از قهرت سخن گو یک سخن

ور کند با بحر از حلمت مخاطب یکخطاب

کوه چون ریک روان ریزد فرو از یکدگر

بحر چون آب گهر آسوده گردد ز انقلاب