صفت دوازدهم - کج خلقی

و آن نیز نزدیک به غلظت و بدخویی است و ظاهر آن است که غلظت و درشتی از ثمرات کج خلقی باشد همچنان که انقباض روی و دلتنگی و بدکلامی نیز از آثار آن است و این صفت از نتایج قوه غضبیه است و این از جمله صفاتی است که آدمی را از خالق و خلق دور می کند و از نظر مردم می افکند و طبعها را از او متنفر می کند

و هر کج خلقی اغلب مسخره مردمان و مضحکه ایشان می شود و لحظه ای از حزن و الم و اندوه و غم خالی نیست و از این جهت حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند که هر که بد خلق است خود را معذب دارد و بسیار می شود که به واسطه کج خلقی ضررهای عظیم به آدمی می رسد و از نفعهای بزرگ محروم می شود و عاقبت هم آدمی را به عذاب اخروی می افکند مروی است که روزی به حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم عرض کردند که فلان زن روزها روزه می گیرد و شبها را به عبادت به پای می دارد و لیکن بد خلق است و از کج خلقی به همسایگان خود آزار می رساند آن حضرت فرمودند هیچ خیری در او نیست و او از اهل جهنم است و آن حضرت فرمودند که بد خلقی بنده را می رساند تا اسفل درک جهنم و باز آن حضرت فرمودند که خدا منع کرده است قبول توبه بد خلق را عرض کردند که چرا یا رسول الله فرمودند به علت اینکه هر وقت از گناهی توبه کرد در گناهی بدتر می افتد و فرمودند که بدخلقی گناهی است که آمرزیده نمی شود و بعضی از بزرگان گفته اند که اگر مصاحبت و همنشینی کنم با فاسق فاجر خوش خلقی دوست تر دارم که با عابد کج خلقی بنشینم