صفت دوازدهم - افساد میان مردم و عقوبت آن

و آن اعم از سخن چینی است زیرا فساد بدون سخن چینی متحقق می شود و این صفتی است خبیث و صاحب آن از اهل شقاوت است و این صفت آدمی را به جهنم می رساند و دین آدمی را تباه می کند و صاحب این صفت خبیثه در مقام ضدیت با خدا و رسول برآمده است چون بسیاری از قواعد شرعیه که خداوند عالم قرار داده از حضور جمعه و جماعت و مصافحه و زیارت و آمد و شد و ضیافت و نهی از ظن بد و غیبت همه از برای حصول دوستی و الفت میان مردمان است و هیچ چیز در نزد خداوند عالم و پیغمبر او چنین مطلوب نیست که میان بندگان الفت و یگانگی باشد و این خبیث ملعون بد نفسی که فساد می کند در مقام خلاف خدا و رسول برمی آید و آنچه از آنها خواسته اند او را رد می کند و شکی نیست که چنین شخصی بدترین ناس و رذل و خبیث ترین ایشان و مستحق انواع لعن است أن علیهم لعنه الله و الملایکه و الناس أجمعین