صفت بیستم - دوست داشتن مدح و ثنا، و کراهت بدنامی

یعنی هر که طالب آن باشد که مدح او کنند و خوش آمد او گویند و متنفر باشد از اینکه بدگویی او کنند و این صفت نتیجه حب جاه است و از مهلکات عظیمه است زیرا هر کس که دوست دارد مدح او کنند و می ترسد از مذمت پیوسته طالب رضای مردم است و گفتار و کردار خود را بر وفق خواهش ایشان به عمل می آورد و به امید آنکه مدح او گویند و از ترس آنکه مذمت او کنند مطلقا ملاحظه رضای خالق را منظور نمی دارد

پس بسا باشد که واجبات را ترک نماید و محرمات را مرتکب گردد و در امر به معروف و نهی از منکر مسامحه نماید و از حق و انصاف تعدی کند و شکی نیست که جمیع اینها باعث هلاکت است و به این سبب است که اخبار بسیار در مذمت این صفت رسیده است

سید عالم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که این است و جز این نیست که مردمان هلاک شدند به واسطه متابعت هوا و هوس و دوستی مدح و ثنا و روزی مردی مدح دیگری را در خدمت آن حضرت کرد آن حضرت فرمود که اگر آن کسی را که مدح کردی حاضر می بود و به مدح تو راضی می بود و به این حالت می مرد داخل آتش جهنم می شد و فرمود که هرگاه ببینید کسانی را که مدح مردم را در حضور ایشان می کنند خاک بر صورت ایشان بیفشانید و نیز از آن حضرت مروی است که وای بر روزه دار و وای بر شب زنده دار و وای بر پشمینه پوش مگر کسی که دامن نفس خود را از دنیا برچیده باشد و دشمن داشته باشد که مدح او گویند و دوست داشته باشد مذمت خود را و از برای صاحب این صفت چند مرتبه است