بخش ۱۰۳ - قصهٔ باز پادشاه و کمپیر زن

باز اسپیدی به کمپیری دهی

او ببرد ناخنش بهر بهی

ناخنی که اصل کارست و شکار

کور کمپیری ببرد کوروار

که کجا بودست مادر که ترا

ناخنان زین سان درازست ای کیا

ناخن و منقار و پرش را برید

وقت مهر این می کند زال پلید

چونک تتماجش دهد او کم خورد

خشم گیرد مهرها را بر درد

که چنین تتماج پختم بهر تو

تو تکبر می نمایی و عتو

تو سزایی در همان رنج و بلا

نعمت و اقبال کی سازد ترا

آب تتماجش دهد کین را بگیر

گر نمی خواهی که نوشی زان فطیر

آب تتماجش نگیرد طبع باز

زال بترنجد شود خشمش دراز

از غضب شربای سوزان بر سرش

زن فرو ریزد شود کل مغفرش

اشک از آن چشمش فرو ریزد ز سوز

یاد آرد لطف شاه دل فروز