بخش ۴۶ - ۱۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی و لما جاءهم کتاب و چون بایشان آمد نامه من عند الله از نزدیک خداوند مصدق استوار گیر و گواه لما معهم توریة را که با ایشانست و کانوا من قبل و ایشان جهودان از پیش ما یستفتحون می نصرت خواستند برسول خدا علی الذین کفروا بر دشمنان خویش که کافران بودند فلما جاءهم ما عرفوا چون بایشان آمد آنچه شناختند کفروا به بوی کافر شدند فلعنة الله علی الکافرین پس اکنون لعنت خدا بر کافران

بیسما اشتروا به أنفسهم ببد چیزی خویشتن بفروختند أن یکفروا که کافر میشوند بما أنزل الله بآنچه فرو فرستاده الله بغیا حسد را أن ینزل الله من فضله می فرو فرستد از فضل خویش علی من یشاء من عباده بر آن که خواهد از رهیگان خویش فباؤ بغضب خویشتن را بخشم خدای آوردند و بخشم وی باز گشتند علی غضب خشمی بر خشمی و للکافرین عذاب مهین و کافرانراست عذابی خوار کننده

و إذا قیل لهم و چون ایشان را گویند آمنوا بگروید بما أنزل الله بآنچه الله فرو فرستاد قالوا بجواب گفتند نؤمن بما أنزل علینا ایمان بدان آریم که بر ما فرستادند و یکفرون و کافر میشوند بما وراءه بهر چه جز زان است و هو الحق و آنچه ایشان را و از آن خواندند راست است و درست مصدقا لما معهم استوار گیر و گواه آنچه با ایشان است از توریة قل رسول من گوی ایشان را فلم تقتلون أنبیاء الله چرا پیغامبران الله را می کشید من قبل از پیش ما إن کنتم مؤمنین اگر بفرستاده من گرویدگانید