بخش ۵۲ - ۱۶ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدید و پیغام نیوشیدید لا تقولوا راعنا مگویید رسول مرا راعنا و قولوا انظرنا و بجای راعنا انظرنا گویید و اسمعوا و بنیوشید و للکافرین و ناگرویدگانراست عذاب ألیم عذابی دردنمای ما یود خوش می نیاید و دوست می ندارد الذین کفروا ایشان که کافر شدند من أهل الکتاب از اهل توریة و لا المشرکین و نه مشرکان نه گبران أن ینزل علیکم که بر شما از آسمان پیغام آید من خیر ازین نیکویی و پیغام گزاری من ربکم از خداوند شما و الله یختص و الله میگزیند و شایسته میسازد و سزا میکند برحمته بمهربانی خود من یشاء آن را که خواهد و الله ذو الفضل العظیم و الله با فضل و نواخت بزرگوارست

ما ننسخ من آیة هر چه منسوخ کنیم در قرآن از آیتی أو ننسها یا آن را فراموش کنیم بر تو نأت بخیر منها دیگری آریم به از آن أو مثلها یا هم چنان أ لم تعلم نمیدانی ای آدمی أن الله علی کل شی ء قدیر که الله بر همه چیز تواناست

أ لم تعلم و نمیدانی ای آدمی أن الله له ملک السماوات و الأرض که الله راست پادشاهی آسمانها و زمین و ما لکم من دون الله و نیست شما را جز از الله من ولی و لا نصیر یاری و نه کارسازی و خداوندی

أم تریدون یا میخواهید أن تسیلوا رسولکم که از رسول خویش محمد چیزی خواهید کما سیل موسی من قبل چنانک از موسی خواستند پیش فا و من یتبدل الکفر بالإیمان و هر کس که بدل پسندد و گیرد کفر از ایمان فقد ضل سواء السبیل او آنست که گم گشت از میان راه راست