بخش ۱۰۶ - ۳۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و إذا سألک و چون پرسند ترا عبادی عنی رهیکان من از من فإنی قریب من نزدیک ام أجیب پاسخ میکنم دعوة الداع خواندن خواننده را اذا دعانی هر گه که مرا خواند فلیستجیبوا لی ایدون بادا که پاسخ کنند رهیکان من چون ایشان را فرمایم و لیؤمنوا بی و بمن بگروند چون ایشان را خوانم لعلهم یرشدون ۱۸۶ تا بر راستی و راه راست بمانند
أحل لکم حلال کرده آمد شما را لیلة الصیام در آن شب که دیگر روز آن روزه خواهید داشت الرفث إلی نسایکم رسیدن بزنان خویش هن لباس لکم ایشان آرام شمااند و أنتم لباس لهن و شما آرام ایشانید علم الله بدید خدا و بدانست و خود دانسته بود أنکم کنتم تختانون أنفسکم که شما کژ رفتید در خویشتن فتاب علیکم توبه داد شما را بر آنچ کردید و عفا عنکم و عفو کرد شما را فالآن از اکنون باشروهن می رسید بایشان و ابتغوا و می جویید ما کتب الله لکم آنچ خدای شما را روزی نبشت و کلوا و اشربوا و میخورید و می آشامید حتی یتبین لکم تا آن گه که پیدا شود شما را الخیط الأبیض تیغ روز من الخیط الأسود از دامن شب من الفجر از بام که شکافد از شب ثم أتموا الصیام إلی اللیل پس آن گه روزه خویش تمام کنید تا شب و لا تباشروهن و بزنان خود می رسید و أنتم عاکفون فی المساجد تا معتکف باشید در مسجدها تلک حدود الله این اندازهاست که خدای نهاد در دین خویش فلا تقربوها گرد آن مگردید بدر گذاشتن کذلک یبین الله چنین پیدا میکند الله آیاته للناس نشانهای پسند خویش مردمان را لعلهم یتقون ۱۸۷ تا از خشم و ناپسندی وی باز پرهیزند