بخش ۱۲۱ - ۳۸ - النوبة الاولى

قوله تعالی کان الناس أمة واحدة مردمان همه یک گروه بودند بر یک ملت فبعث الله النبیین فرستاد خدای پیغامبران را مبشرین مؤمنانرا بشارت دهندگان و منذرین و کافران را بیم کنندگان و أنزل معهم الکتاب و با ایشان نامه فرستاد بالحق براستی و درستی و پاکی لیحکم بین الناس تا حکم کند خدای بکتاب و رسول میان خلق فیما اختلفوا فیه در آنچه ایشان بخلاف افتادند در آن و ما اختلف فیه و در خلاف نیفتادند و دو گروه نگشتند در آن کتاب إلا الذین أوتوه مگر هم ایشان که کتاب دادند ایشان را من بعد ما جاءتهم البینات پس از آنک پیغامهای درست نیکوی پاک بایشان آمد بغیا بینهم بحسد که در میان ایشان پدید آمد فهدی الله تا خدای راه نمود الذین آمنوا ایشان را که در علم وی اهل ایمان بودند لما اختلفوا فیه تا بگرویدند بآنچ دیگران مختلف و دو گروه بودند در آن من الحق از پیغام راست و دین پاک بإذنه بتوفیق و خواست وی و الله یهدی من یشاء و خدای راه نماید آن را که خواهد إلی صراط مستقیم براه راست درست

أم حسبتم أن تدخلوا الجنة می پندارید که در بهشت روید و لما یأتکم و آن نیز نیامد و نرسید بشما مثل الذین خلوا من قبلکم صفت آنچه گذشتند پیش از شما مستهم البأساء بایشان رسید بیمناکیها و زورها و الضراء و تنگیها و نیازها و زلزلوا و ایشان را از جای بجنبانیدند ببلاها حتی یقول الرسول تا آن گه که رسول ایشان گفت و الذین آمنوا معه و ایشان که گرویدگان بودند با وی متی نصر الله این یاری که از الله وعده است هنگام آن کی ألا آگاه بید إن نصر الله قریب که هنگام یاری دادن خدای نزدیک است