بخش ۱۳۰ - ۴۰ - النوبة الاولی
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و یسیلونک ترا می پرسند عن المحیض از حیض زنان قل هو أذی بگوی آن مکروهی است و خونی قذر فاعتزلوا النساء دور باشید از زنان فی المحیض در درنگ حیض و لا تقربوهن و گرد ایشان مگردید بمجامعت حتی یطهرن تا از رفتن خون حیض پاک گردند فإذا تطهرن که پاک گشتند و غسل کردند فأتوهن بایشان میرسید من حیث أمرکم الله از جایی که خدای فرمود شما را إن الله یحب التوابین دوست دارد خدای باز گردندگان بوی و یحب المتطهرین و دوست دارد پاکیزگان و خویشتن کوشندگان
نساؤکم حرث لکم زنان شما کشت زار شمااند که در آن فرزند میکارید فأتوا حرثکم می رسید بکشتزار خویش أنی شیتم چنانک خواهید و قدموا لأنفسکم و خویشتن را پیش فرا فرستید و اتقوا الله و بپرهیزید از خشم و عذاب خدا و اعلموا أنکم ملاقوه و بدانید که شما فردا با وی هم دیدار بودنی اید وی را خواهید دید و بشر المؤمنین ۲۲۲ و گرویدگان را شاد کن از من
و لا تجعلوا الله عرضة لأیمانکم نام خدای را عرضه مسازید سوگندان خویش را أن تبروا که با کس نیکویی کنید و تتقوا و از بخل بپرهیزید و تصلحوا بین الناس و میان مردمان آشتی سازید و الله سمیع علیم ۲۲۴ خدای شنواست سوگندان شما را دانا است بقصد و نیت شما در آن سوگند
لا یؤاخذکم الله نگیرد خدای شما را باللغو فی أیمانکم بلغو سوگندان شما و لکن یؤاخذکم بما کسبت قلوبکم لکن شما را که گیرد بآن گیرد که دل شما آهنگ سوگند کرد و در آن سوگند که بزبان گفت در دل عزیمت و عقد داشت و الله غفور حلیم و خدای آمرزگار و بردبارست