بخش ۱۳۶ - ۴۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی الطلاق مرتان آن طلاق که از آن آشتی توان گرفت دواست فإمساک بمعروف و پس از آن دو طلاق نگاه داشتن است بچم

أو تسریح بإحسان یا گسیل کردنی است بنیکویی و لا یحل لکم و شما را حلال نیست أن تأخذوا مما آتیتموهن شییا که چیزی ازیشان باز ستانید از آن کاوین که ایشان را داده باشید إلا أن یخافا مگر که بدانند و ترسند ألا یقیما حدود الله که ایشان را با هم بر آورد نخواهد بود و فرمانهای خدا و شرطهای صحبت بپای نتوانند داشت فإن خفتم اگر بدانید و بترسید ألا یقیما حدود الله که ایشان را با هم بر آورد نخواهد بود که حدهای فرمان الله و اندازه آن در معاملت و صحبت بروزگار با یکدیگر نگاه دارند و بپای دارند فلا جناح علیهما فیما افتدت به تنگی نیست بر ایشان درین که زن خویشتن بچیزی از کاوین خویش از شوی باز خرد تلک حدود الله فلا تعتدوها این اندازهااند که خدای نهاد از آن در مگذرید و من یتعد حدود الله و هر که از اندازه خدای در گذرد فأولیک هم الظالمون ایشانند بر خویش ستمکاران

فإن طلقها اگر که مرد زن را طلاق دهد فلا تحل له من بعد آن زن وی را بزنی حلال نیست پس از آن حتی تنکح زوجا غیره تا آن گه که شویی دیگر کند و آن شوی بوی رسد فإن طلقها اگر این شوی دوم وی را طلاق دهد فلا جناح علیهما تنگی نیست برین زن و بر شوی پیشین أن یتراجعا که با هم آیند به نکاحی نو إن ظنا اگر دانند أن یقیما حدود الله که بپای خواهند داشت در معاملت و صحبت و حدها و شرطها آنچه فرمان است از خدای و تلک حدود الله و این اندازهای خدااند یبینها لقوم یعلمون پیدا میکند آن را و در می آموزد دانایان را