بخش ۱۳۹ - ۴۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و الوالدات زایندگان مادران یرضعن أولادهن شیر دهند فرزندان خود را حولین کاملین دو سال تمام لمن أراد أن یتم الرضاعة آن کس را که خواهد که شیر دادن فرزند تمام کند و علی المولود له و برین پدرست که فرزند او را زادند رزقهن روزی این زنان که فرزند زادند و کسوتهن و جامه ایشان بالمعروف بانصاف و بر اقتصاد لا تکلف نفس إلا وسعها بر نه نهند بفرمان بر هیچ تن مگر توان آن لا تضار والدة بولدها مبادا که ستیز کناد و بر فرزند خویش گزند آراد هیچ مادر و لا مولود له بولده و مبادا که ستیز کناد و گزند نمایاد هیچ پدر بطفل خویش و علی الوارث مثل ذلک و بر قیم است از فرمان و حکم در کار طفل همین که بر پدر و مادر است فإن أرادا فصالا پس اگر خواهند از شیر باز کردن عن تراض منهما از هامداستانی دل هر دو و تشاور و باز گفتن هر دو با یکدیگر فلا جناح علیهما بریشان تنگی نیست در دایه گرفتن و إن أردتم أن تسترضعوا أولادکم و اگر خواهید که دایه گیرید شیر دادن فرزند را فلا جناح علیکم بر شما تنگی نیست إذا سلمتم ما آتیتم بالمعروف که مزد دایه که پذیرفته بودید شیر دادن را بسپردید بانصاف و بچم و اتقوا الله و به پرهیزید از خشم و عذاب خدای و اعلموا أن الله بما تعملون بصیر ۲۳۳ و بدانید که خدای بآنچه میکنید بیناست و دانا
و الذین یتوفون منکم و ایشان که بمیرند از شما و یذرون أزواجا و زنان گذارند یتربصن بأنفسهن درنگ کنند به تن خویش أربعة أشهر و عشرا چهار ماه و ده روز فإذا بلغن أجلهن پس چون بپایان عدت خویش رسند فلا جناح علیکم نیست بر شما تنگی فیما فعلن فی أنفسهن در آنچه کنند در تن خویش از شوی کردن بالمعروف بدو گواه و ولی و الله بما تعملون خبیر ۲۳۴ و خدای بآنچه شما میکنید داناست و از نهان آگاه