بخش ۱۴۸ - ۴۶ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و قال لهم نبیهم پیغامبر ایشان ایشان را گفت إن آیة ملکه نشان ملک او بر شما أن یأتیکم التابوت آنست که تابوت آید بشما فیه سکینة من ربکم در آن تابوت سکینة از خداوند شما و بقیة مما ترک آل موسی و آل هارون چیزی که مانده از آنچه از آل موسی و از آل هارون باز ماند تحمله الملایکة فریشتگان آن را بردارند و آرند إن فی ذلک لآیة لکم در آن نشانیست شما را که ملک طالوت باذن خداست و رضا و اصطفاء او إن کنتم مؤمنین ۲۴۸ اگر گرویدگانید دانید که چنین است
فلما فصل طالوت بالجنود چون گسسته گشت طالوت و سپاه از شهر و بهامون آمدند قال إن الله مبتلیکم بنهر طالوت گفت الله شما را بخواهد آزمود بجویی فمن شرب منه فلیس منی هر که از آن بیاشامد نه از من است و من لم یطعمه فإنه منی و هر که از آن نچشد از منست إلا من اغترف غرفة بیده مگر آن کس که بدست خود یک غرفه بر کشد فشربوا منه چون بآن جوی رسیدند از آن بیاشامیدند إلا قلیلا منهم مگر اندکی ازیشان فلما جاوزه هو چون بر آن جوی بگذشت او و الذین آمنوا معه و ایشان که بگرویدند با وی قالوا لا طاقة لنا الیوم بجالوت و جنوده گفتند ما را امروز کاوستن نیست با جالوت و سپاههای وی قال الذین یظنون أنهم ملاقوا الله گفتند ایشان که بی گمان بودند برستخیز و بدیدار خدای کم من فیة قلیلة بسا سپاه اندک غلبت فیة کثیرة بإذن الله که باز شکستند سپاه فراوان را باذن و یاری خدای و الله مع الصابرین و الله با شکیبایانست بیاری