بخش ۱۵۴ - ۴۸ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی الله لا إله إلا هو خدای اوست که نیست هیچ خدا مگر وی الحی القیوم زنده پاینده لا تأخذه سنة و لا نوم نگیرد وی را نه نیم خواب و نه خواب له ما فی السماوات و ما فی الأرض هر چه در آسمان و زمین چیزست ویراست من ذا الذی یشفع عنده إلا بإذنه کیست آنک شفاعة کند بنزدیک وی مگر بدستوری وی یعلم ما بین أیدیهم و ما خلفهم میداند آنچه پیش خلق فاست از بودنی و آنچه پس خلق واست از بوده و لا یحیطون بشی ء من علمه و نرسند خلق بچیزی از دانش خدای إلا بما شاء مگر بآنچه خواست که دانند وسع کرسیه السماوات و الأرض و رسیده است کرسی وی بهفت آسمان و هفت زمین و لا یؤده حفظهما و گران نمی آید بر خدای نگاه داشت آسمان و زمین و هو العلی العظیم و اوست برتر و مهتر
لا إکراه فی الدین بنا کام در دین آوردن نیست قد تبین الرشد من الغی پیدا شد راست راهی از کژ راهی به پیغام و رسول فمن یکفر بالطاغوت هر که کافر شود بهر معبود جز خدای و یؤمن بالله و بگرود بالله فقد استمسک بالعروة الوثقی او دست در زد در گوشه محکم استوار لا انفصام لها آن را شکستن نیست و الله سمیع علیم ۲۵۶ و خدای شنواست دانا سخن همگان می شنود و ضمیر دل همگان داند