بخش ۱۵۹ - ۴۹ - النوبة الثالثة

قوله تعالی الله ولی الذین آمنوا ولیهم و مولاهم و والیهم و متولیهم از روی معنی همه یکسان اند میگوید الله خداوند مؤمنان است کار ساز و یاری دهنده ایشانست و راهنمای و دلگشای دوست ایشانست در بعضی اخبار می آید از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که گفت کسی که کعبه مشرف معظم خراب کند و سنگ از سنگ جدا کند و آتش در آن زند در معصیت چنان نباشد که بدوستی از دوستان الله استخفاف کند اعرابیی حاضر بود گفت یا رسول الله این دوستان الله که اند گفت مؤمنان همه دوستان خدااند و اولیاء وی نخوانده ای این آیت که الله ولی الذین آمنوا نظیرش آنست که گفت جل جلاله ذلک بأن الله مولی الذین آمنوا و أن الکافرین لا مولی لهم میگوید الله یار و دوست مؤمنانست و کافران را نه و نه خود درین جهان دوست و کار ساز مؤمنانست که در آن جهان همچنانست چنانک گفت نحن أولیاؤکم فی الحیاة الدنیا و فی الآخرة

و در حکایت از قول یوسف گفت أنت ولیی فی الدنیا و الآخرة بسا فرقا که میان هر دو آیت است از نحن أولیاؤکم

تا أنت ولیی بس دورست و انکس که بدین بصر ندارد معذور است نحن أولیاؤکم

از عین جمع رود و أنت ولیی اشارتست بتفرقت نه از آنک ولی را بر نبی فضل است که نهایت کار ولی همیشه بدایت کار نبی است لکن با ضعیفان رفق بیشتر کنند و عاجزان را بیش نوازند که جسارت دعوی آشنایی ندارند و از آنک خود را آلوده دانند زبان گفتار ندارند هر که درمانده تر بدوست نزدیکتر هر که شکسته تر بدوستی سزاوارتر انا عند المنکسرة قلوبهم من اجلی در خبر می آید که روز قیامت یکی را بحضرت برند ازین شکسته سوخته الله گوید بنده من چه داری گوید دو دست تهی و دلی پر درد و جانی آشفته و حیران در موج اندوه و غمان گوید همچنین می رو تا بسرای دوستان که من شکستگان و اندوهگنان را دوست دارم انین المذنبین احب الی من زجل المسبحین