۲ - النوبة الثالثة

قوله هو الذی أنزل علیک الکتاب هو نه نام است نه صفت اما اشارتست فرا هست یعنی که خداوند ما هست و بودنی و بوده بر مکان عالی و در صفات متعالی شریح عابد گفت درویشی را دیدم در مسجد حرام که خدای را عز و جل می خواند که یا من هو هو یا من لا هو إلا هو اغفر لی گفتا هاتفی آواز داد که ای درویش بآن یک بار که نخست گفتی ترا چندان ثوابست که فریشتگان تا بقیامت می نویسند

هو دو حرف است ها و واو و مخرج ها آخر حلق است و مخرج واو اول حلق اشارت میکند که در آمد این حروف باول از اوست و بازگشت آن در آخر باوست منه بدأ و الیه یعود و گفته اند که اشارت بمخلوقات و مکونات است که در آمد هر چیز در بدایت از قدرت اوست و بازگشت همه در نهایت با حکم اوست

درویشی را در حال وله پرسیدند که ما اسمک جواب داد که هو گفتند از کجا می آیی گفت هو گفتند چه می خواهی گفت هو گفتند لعلک ترید الله مگر بآنچه می گویی الله را میخواهی درویش که نام الله شنید جان خویش نثار این نام کرد و از دنیا بیرون شد

نام تو بصد معنی نقاش نگارند

بر یاد تو و نام تو می جان بسپارند

بر بوی وصال تو همی جان بفشانند