شمارهٔ ۱۰۲

هر نفس مجلس ما دوش معطر می شد

تا کجا ذکری از آن زلف معنبر می شد

پرتو ماه ز روی تو حکایت می کرد

ظلمت شب به سر زلف تو رهبر می شد

شرح الطاف تو آرایش مجلس می داد

ذکر اوصاف تو پیرایه دفتر می شد

هر نفس شوق من از یاد تو افزون می گشت

هر زمان صبر من از روی تو کمتر می شد

من همی ذکر تو می گفتم و سد بار فزون

می شنیدم که در افلاک مکرر می شد

دری از روضه فردوس به مجلس بگشود

یا خیال تو در اندیشه مصور می شد

از دعای شه و از ذکر تو می دید فروغ

بزم و روشن افق از خسرو و خاور می شد