شمارهٔ ۱۷۷

بازو مساز رنجه که ما خود فتاده ایم

گردن به تیغ و سر به کمندت نهاده ایم

جان گر بود سزای تو بر کف گرفته ایم

سر گر سزد به پای تو از دست داده ایم

آیینه سان دلیست به صیقل سرای عشق

ما را که نقش ها بپذیریم و ساده ایم

در آستان میکده آخر کنند خاک

ما را که هم نخست از آن خاک زاده ایم

در موج بحر هستی از اهتزاز عشق

ما همچو ماهیان به ساحل فتاده ایم

دشمن مباش غره به بازوی خود که ما

سر بر مراد دوست به چوگان نهاده ایم

بر چشمه حیات نبندیم دل که چشم

بر خاک پای خسرو عالم گشاده ایم