شمارهٔ ۲۸۰

با ما سخن ز نیک و بد کار می کنی

ما را گمان مردم هشیار می کنی

من با تو قالب تهیم سوی من ببین

از شرم اگر تو روی به دیوار می کنی

تنها نه دل ز من به نگاهی گرفته ای

در شهر ازین معامله بسیار می کنی

من از فریب دانه نیفتاده ام به دام

تو سنگ می زنی و گرفتار می کنی

شاید پسندت افتد با دوستان وفا

گاهی نکرده ای تو و انکار می کنی

تو آب جویباری و ما عکس شاخسار

ما ایستاده ایم و تو رفتار می کنی

ما همچو عکس توتی لب بسته از بیان

تو در قفای آینه گفتار می کنی

تا کی ز عشق روی نکویان سخن نشاط

ما را به درد خویش گرفتار می کنی