شمارهٔ ۱۵

ای نمودی از وجودت بود من

درد تو سرمایه بهبود من

در ز فیض خود به رخ بگشادیم

هر چه را لایق بدیدی دادیم

از درت چون ساختم ساز سفر

کردم از آنجا چو آغاز سفر

زاد راه و توشه و سرمایه ام

هم تو خود دادی به قدر پایه ام

گر در این سودا زیان آورده ام

هر چه را بردم همان آورده ام

گرچه عمرم صرف عصیان تو شد

ورچه عصیان هم به فرمان تو شد

این زمان پیشت به پاداش گناه

نبودم غیر از زبانی عذرخواه

از گناه خود ندارم هیچ بیم

طالب بخشش بود بی شک کریم

بر کریمی تو اذعان کرده ام

پیشت از جرم ارمغان آورده ام