بخش ۵۸ - کوه کندن فرهاد و زاری او

چو شد پرداخته فرهاد را چنگ

ز صورت کاری دیوار آن سنگ

نیاسودی ز وقت صبح تا شام

بریدی کوه بر یاد دل آرام

به کوه انداختن بگشاد بازو

همی برید سنگی بی ترازو

به هر خارش که با آن خاره کردی

یکی برج از حصار ش پاره کردی

به هر زخمی ز پای افکند کوهی

کز آن آمد خلایق را شکوهی

به الماس مژه یاقوت می سفت

ز حال خویشتن با کوه می گفت

که ای کوه ار چه داری سنگ خاره

جوانمردی کن و شو پاره پاره

ز بهر من تو لختی روی بخراش

به پیش زخم سنگینم سبک باش