مبارک روزی از خوش روزگاران
نشسته بود شیرین پیش یاران
سخن می رفتشان در هر نوردی
چنانک آید ز هر گرمی و سردی
یکی عیش گذشته یاد می کرد
بدان تاریخ دل را شاد می کرد
یکی افسانه آینده می خواند
که شادی بیش تر خواهیم از این راند
ز هر شیوه سخن کآن دل نواز است
بگفتند آن چه واگفتن دراز است
سخن چون شد مسلسل عاقبت کار
ستون بیستون آمد پدیدار
به خنده گفت با یاران دل افروز
علم بر بیستون خواهم زد امروز
ببینم کآهنین بازوی فرهاد
چگونه سنگ می برد به پولاد
مگر زان سنگ و آهن روزگاری
به دل گرمی فتد بر من شراری
بفرمود اسب را زین برنهادن
صبا را مهد زرین برنهادن
نبود آن روز گلگون در وثاقش
بر اسبی دیگر افتاد اتفاقش
برون آمد چه گویم چون بهاری
به زیبایی چو یغمایی نگاری
روان شد نرگسان پرخواب گشته
چو صد خرمن گل سیراب گشته
بدان نازک تنی و آب داری
چو مرغی بود در چابک سواری
چنان چابک نشین بود آن دل آرام
که برجستی به زین مقدار ده گام
ز نعلش بر صبا مسمار می زد
زمین را چون فلک پرگار می زد
چو آمد با نثار مشک و نسرین
بر آن کوه سنگین کوه سیمین
ز عکس روی آن خورشید رخشان
ز لعل آن سنگ ها شد چون بدخشان
چو کوهی کوهکن را نزد خود خواند
وز آن جا کوه تن زی کوه کن راند
به یاد لعل او فرهاد جان کن
کننده کوه را چون مرد کان کن
ز یار سنگ دل خرسنگ می خورد
ولیکن عربده با سنگ می کرد
عیار دست بردش را در آن سنگ
ترازویی نیامد راست در چنگ
به شخص کوه پیکر کوه می کند
غمی در پیش چون کوه دماوند
درون سنگ از آن می کند مادام
که از سنگش برون می آمد آن کام
رخ خارا به خون لعل می شست
مگر در سنگ خارا لعل می جست
چو از لعل لب شیرین خبر یافت
به سنگ خاره در گفتی گهر یافت
به دستش آهن از دل گرم تر گشت
به آهن سنگش از گل نرم تر گشت
به دستی سنگ را می کند چون گل
به دیگر دست می زد سنگ بر دل
دلش را عشق آن بت می خراشید
چو بت بودش چرا بت می تراشید
شکرلب داشت با خود ساغری شیر
به دستش داد کاین بر یاد من گیر
ستد شیر از کف شیرین جوان مرد
به شیرینی چه گویم چون شکر خورد
چو شیرین ساقی ای باشد هم آغوش
نه شیر ار زهر باشد هم شود نوش
چو عاشق مست گشت از جام باقی
ز مجلس عزم رفتن کرد ساقی
شد اندامش گران از زر کشیدن
فرو ماند اسبش از گوهر کشیدن
نه اسب ار کوه زر بودی ندیمش
سقط گشتی به زیر کوه سیمش
چنین گویند که اسب بادرفتار
سقط شد زیر آن گنج گهربار
چو عاشق دید کآن معشوق چالاک
فرو خواهد فتاد از باد بر خاک
به گردن اسب را با شهسوارش
ز جا برداشت و آسان کرد کارش
به قصرش برد از آن سان نازپرورد
که مویی بر تن شیرین نیازرد
نهادش بر بساط نوبتی گاه
به نوبت گاه خویش آمد دگر راه
همان آهن گری با خاره می کرد
همان سنگی به آهن پاره می کرد
شده بر کوه کوهی بر دل تنگ
سری بر سنگ می زد بر سر سنگ
چو آهو سبزه ای بر کوه دیده
ز شورستان به گورستان رمیده
