شمارهٔ ۲۱۵

کسی به ملک حدوث از قدم نمی افتد

که بر گذرگه شادی و غم نمی افتد

به روشنایی دل رو که رفتگان رستند

گذار زنده دلان بر عدم نمی افتد

من این مرقع الوان بیفکنم روزی

که طرح رندی و تقوا به هم نمی افتد

زبان دعوت و تسخیر به که بربندم

که در چراغ کس آتش به دم نمی افتد

مسافری که ز نابود بود خود بیند

به فکر منفعت بیش و کم نمی افتد

دلیل عشق نزیبد کسی که در هر گام

سرش چو شمع به پیش قدم نمی افتد

چنان ز شوق تو گردیده کعبه سرگردان

که راه کعبه روان بر حرم نمی افتد

چنان پرستش روی تو جذب دل ها کرد

که عشق برهمنان بر صنم نمی افتد

به ذکر من خط نسیان کشیده ای اما

به فکر غیر ز دستت قلم نمی افتد

ز سهو خاطر یاران چنان سقیم شدم

که سایه قلمم بر رقم نمی افتد

نویسی ار به نظیری دعا و گر دشنام

ز شوق نامه به فکر رقم نمی افتد