شمارهٔ ۴۱۴

از ما حذر که دست ز آداب شسته ایم

شرم از دل و زبان به می ناب شسته ایم

از یک حدیث لطف که آن هم دروغ بود

امشب ز دفتر گله صد باب شسته ایم

امروز آب دیده ندارد اثر که دوش

تلخی گریه را به شکر خواب شسته ایم

از رنگ و بوی گریه ما دور دامنت

صد آرزوی کشته درین آب شسته ایم

از عیش ما مپرس نظیری خبر که ما

چون خضر لب ز چشمه نایاب شسته ایم