شمارهٔ ۴۶۹

بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

گلم را خود سرشت و عشق خود را آفرید از من

عنایت های پنهانیش را گویم معاذالله

به جز از دیگری یوسف که نتوانی خرید از من

خیال او لبالب کرد بیرون و درونم را

به صد شمشیر نتوان یک سر مو را برید از من

سخن شوریده می آید نمی دانم چه می گویم

ترش می بینم آن رو را مگر حرفی شنید از من

بهاری بر سرم بگذاشت و تخمی از گلم نشکفت

همان خاکم که دایم خار کلفت می دمید از من

تقاضا بر تقاضا چون توانم لب فروبستن

در هفت آسمان را عشق می خواهد کلید از من

ز دیگر کشتگان خود را به خون غلتیده تر خواهم

که در روز جزا مظلوم تر نبود شهید از من

به محشر هرکسی کاری و هر یاری و بازاری

من و آهوی صحرایی که دایم می رمید از من

نظیری بس ازین آه و فغان دل خراش آخر

به مردم تا به کی آزار دل خواهد رسید از من