شمارهٔ ۵۰۳

از خوی تند و سرکشت کس ایمن و خشنود نه

صد بار رنجیدی ز ما ما را گناهی بود نه

عاشق منافق می شود از غمزه غماز تو

صد فتنه انگیزی دمی قصدت زیان و سود نه

حسنت نمک ها ریخته عشقت جگرها سوخته

از پختن سودای تو حاصل جز اشک و دود نه

نی قهر و جنگی بر ملا نی مهر و لطفی در خفا

آخر نمی دانم چیم مقبول نه مردود نه

اندیشه پنهان تو سرمایه سودای ماست

صد جان اگر نقصان شود در راه تو نابود نه

تا تو نکوتر می شوی من مبتلاتر می شوم

حسن تو را رو در بهی درد مرا بهبود نه

عیش ضعیف تلخ ما یارب نصیب کس مباد

در مجلس ما چاشنی در مجمر ما عود نه

هم صحبتان در وجد و ما از ثقل برجا مانده ایم

ما کاهلان را جنبشی از نغمه داوود نه

در افتراق حال ما صد کوکب منحوس هست

در اجتماع کار ما یک اختر مسعود نه

گردید قسمت در ازل نایابی و سرگشتگی

یک سالک جوینده را رو جانب مقصود نه

یار از صبوحی سرخوشان اصحاب مجلس می کشان

هجر نظیری را سبب جز بخت خواب آلود نه