شمارهٔ ۳۹ - این قصیده در تعریف چهره ابوالمنصور جهانگیر پادشاه گفته شده

روشن شود ز فر شهنشاه بارگاه

با آفتاب چهره بدل کرده پادشاه

عالم ز تاب چهره خسرو منورست

قرص قمر مجو ازو نور خور مخواه

دستار بی کلاه به سر زان نهد ملک

تا کج به عهد او نرود گوشه کلاه

گویند خلق مشتری آید ز آسمان

پیچد سحر عمامه زرین به فرق شاه

نی نی طلای دست فشار آورد حکیم

خسرو کند ترنج زرش بر فرازگاه

سیاره و ثوابت این کارخانه را

دانی ز وقت شام هنر چیست تا پگاه

خیط الشعاع تاب دهند و به هم تنند

تا صبح تار و پود برندش به کارگاه

چون صبح موج آب زرش را نظر کند

دوش و بغل ز شوق گشاید پی شناه

بر هر زمین که عطر نسیمش گذر کند