شمارهٔ ۴۰۴

بسته دارد طلسم تن دندان

پاسبانی است در سخن دندان

هر که عارف به نفس خود شد یافت

سبحه ی ذکر در دهن دندان

چهره پرداز صورت و معنی است

چیده ز آنرو به خویشتن دندان

نظم ترکیب هر سخن با اوست

سخن آراست بی سخن دندان

بس که باشد ستم رسیده ز خلق

درد دارد به هر دهن دندان

قرعه ی تخته ی زبان باشد

می کشد رمل بهر تن دندان

جانشینش چو هیچ گوهر نیست

غیرت لؤلؤ عدن دندان

پی روزی خوران به کام از چرخ

آسیایی است بی سخن دندان

چون از او روشن است خانه ی عمر

هست قندیل کاخ تن دندان

مغز جان استخوان دندان است

جان عمر است پیش من دندان

می توان هرچه هست داد به او

چون بود ضامن بدن دندان

بس که آزار داده ام او را

کرده پهلو تهی ز من دندان

نورس آیینه اش مزن بر سنگ

شد چو مشاطه ی سخن دندان