شمارهٔ ۱۲

مده به باد سر زلف عنبر آسا را

روا مدار پریشانی دل ما را

ببند دیده چو مجنون ز هرچه جز رخ دوست

اگر مطالعه خواهی جمال لیلی را

چه جای ضعف من ناتوان که قوت عشق

ز آسمان به زمین آورد مسیحا را

گذشت وعده وصل ای صبا ببین به خدا

که برکشید به دام آن غزال رعنا را

بتی که سر نشناسد ز پا کجا داند

چه حالت است اسیران بی سر و پا را

نظر خطا ست به دیوار مهوشان کاین قوم

به سحر غمزه ببندند چشم بینا را