شمارهٔ ۱۷
نیر تبریزیچندم از کشمکش موی تو جان این همه نیست
عمر پیری کهن ای تازه جوان این همه نیست
دل ما و هدف نیر نگاهت هیهات
اعتبار من بی نام و نشان این همه نیست
مگرم از در لطفی اگر آید ساقی
که سبک روحی این رضل گران این همه نیست
باز ماندی ز ره شهوت نفس ای زاهد
ذوق هم خوابگی حور جنان این همه نیست
چند پویی چو سکندر ز پی آب بقا
ترک ظلمات جهان کن که جهان این همه نیست
بالش خشت و کلاه نمد فقر کجاست
لذت تخت جم و تاج کیان این همه نیست
خیمه ما به سر ذروه لاهوت زنید
وسعت دایره کون مکان این همه نیست
دم به دم ریزد اگر شهد روان زآن لب نوش
چه عجب حوصله تنگ دهان این همه نیست
پنجه ساعد سیمین تو آزرده مباد
ورنه در دل اثر تیر و کمان این همه نیست
حشم غمره به اندازه به تاراج فرست
فحت کشور غارت زدگان این همه نیست
نیرا هلهله پیرزنان می کشدم
باکم از کشمکش تیر زنان این همه نیست