شمارهٔ ۸۷
واعظ قزوینیدلا از خواب بگشا چشم و سر کن آه و یارب ها
که نبود خلوت در بسته ای چون ظلمت شب ها
به بیداری توان دیدن رخ کام دوعالم را
گشاده دیده از خوابست فتح الباب مطلب ها
مس قرص قمر از وی زر خورشید می گردد
نباشد خاک اکسیری چو گرد ظلمت شب ها
نمی ماند نهان طاعت بود چون نور اخلاصش
جمال شمع را پنهان نسازد پرده شب ها
به پیری سر ز هوش و پا ز قوت چشم از بینش
ز آمد آمد مردن تهی کردند قالب ها
سر صد قرن خورد و می خورد غافل مشو ای دل
همان برجاست چرخ پیری را دندان کوکب ها
جهاد نفس کی زین عزم های سست سر گیرد
در این میدان چه خواهی ساخت با این مرده مرکب ها
فرو باید نشاندن آرزو از غصه ایمن شد
که پف کردن بود شب بر چراغ افسون عقرب ها
چه گویان تشنه خون همند اهل زمان یارب
به این نفرت که دارند از هم این بیگانه مشرب ها
میان همدمان اکثر سخن می افگند دوری
سخن چون در میان آمد شوند از هم جدا لب ها
ز خود مأیوس و با حق آشنا کردند خلقی را
ندیدم کارسازی مثل این ارباب منصب ها
اگر قدر سواد و خط همین باشد که می بینم
ثوابی نیست چون آزادی طفلان ز مکتب ها
دو دل زین آشنایان متفق با هم نمی بینم
به راهی می رود هر یک ازیشان همچو مذهب ها
شکایت های خود را زان به روز حشر افگندم
که کوتاهی کند از عرض حالم طول این شب ها
هوای زر ترا آتش به جان افگنده ریزش کن
عرق کردن مگر بخشد ترا صحت ازین تب ها
نباشد صبح شب های فراقم را از آن واعظ
که می بالند از روز سیاه من به خود شب ها