شمارهٔ ۹۱
واعظ قزوینیتا چند ای ستمگر تاراج مال و جان ها
برخود بزن دو روزی ای برق خان و مان ها
چون ناوک فغانم هردم ز دل نخیزد
قد از کشاکش چرخ گردید چون کمان ها
باز سفید پیری اینک رسید ز آن رو
مرغان عقل و حس رم کردند از آشیان ها
موی سفید نبود ما را به سر ز پیری
بهر سفید گوییست در پند ما زمان ها
ما را نماند در کام دیگر اثر ز دندان
این سفره را فشاندیم زین خورده استخوان ها
چون پیریم شکسته است در یکدگر ببینید
چندین به خود مباشید مغرور ای جوان ها
واعظ مدار صحبت اکنون به هرزه گوییست
در عهد ما خموشی حرفیست بر زبان ها