شمارهٔ ۹۳
واعظ قزوینیای بار داده کعبه کویت به راه ها
گستاخ بارگاه قبول تو آه ها
بر دامن امید تو دست دعا دراز
بر آستان عفو تو روی گناه ها
رگ ها که در تن است حقیقت شناس را
باشد به سوی معرفتت شاهراه ها
هر سر ز پای کوبی شور تو بقعه ای
دل ها ز های و هوی غمت خانقاه ها
در سینه هاست هر نفسی ذکر اره ای
در دیده هاست سبحه ذکرت نگاه ها
هر ناله ای ز لشکر درد تو رایتی است
دل هاست از ستون غمت بارگاه ها
عشق از دل دو نیم سوار دو اسبه است
غم ها به حفظ کشور یادت سپاه ها
از یک نسیم حکم تو در بحر روزگار
چون موج گشته اند روان سال و ماه ها
رهرو به کجا به کعبه کوی تو پی برد
کآواره گشته اند درین دشت راه ها
واعظ اگر چه برده ز حد معصیت ولی
دارد ز عفو و بخشش و لطفت پناه ها