شمارهٔ ۹۶
واعظ قزوینیبس که سودا آورد بازار و شهر و خانه ها
ترسم آخر شهر گردد دشت از دیوانه ها
کی گشایش را بود ره در دل فرزانه ها
دشت را هرگز نگنجانیده کس در خانه ها
آن قدر فیضی که صاحب خانه از مهمان برد
می توان گفت که مهمانند صاحب خانه ها
نیست عاقل غیر در بند تعلق را بلد
راه شهر عافیت را پرس از دیوانه ها
ساختند آباد دل ها را ز گنج اعتبار
با آبادان الهی خانه ویرانه ها
دشمنند آنانکه لاف جان فشانی می زنند
بر چراغت جمله دامانند این پروانه ها