شمارهٔ ۱۰۵

برخاست چون شباب و بجایش نشست شیب

شد جانشین بر هنر ما هزار عیب

از موج حادثات کمندیست هر طرف

دزدد از آن محیط ز گرداب سر بجیب

این زندگی مد شهابی نبود بیش

جای تعجب است که کی شد شباب شیب

سست است پای طاقت و تند است سیل غم

افتاده است کار من اکنون بدست غیب

در زیر تیغ داس حوادث نشسته یی

تا سر به رنگ خوشه برآورده ای ز جیب

با یاد آخرت غم دنیا چکاره است

در کشور یقین نبود جای رشک و ریب

تنگست اگر چه قافیه واعظ از آن چه باک

رزقی است رزق معنی و آن خود رسد ز غیب