شمارهٔ ۱۵۳

بهار ما نفس سرد و چشم گریان است

گل سر سبد سینه داغ جانان است

ز بس که هر طرفم نوگلیست در چشمم

برنگ خواب بهاری نگه پریشان است

شود ز صحبت احباب چشم دل روشن

چراغ غمکده ما صفای یاران است

مبند بر رخ یاران در گشاد جبین

کلید روزی هر خانه پای مهمان است

چه غم ز رزق که در هر خرابه بدنی

تنوره دهن و آسیای دندان است

کریم قیمت توفیق جود اگر داند

قبول کردن احسان جزای احسان است

رهی پی طلب رزق به ز نرمی نیست

برای شیر لب طفل به ز دندان است

هلاک کرد مرا فکر کارهای جهان

بدادم آنکه تواند رسید نسیان است

شفا طلب ز دواها کنند واعظ لیک

شفای ما ز دعاهای دردمندان است