شمارهٔ ۱۶۳

می دود هرسو سخن صاحب سخن گر ساکن است

دود مجمر هر طرف گردان و مجمر ساکن است

هست هرجایی اگر سر لیک پابرجاست عشق

گرچه غلتانست گوهر آب گوهر ساکن است

یار اگر شوخ است ندهد شیوه تمکین ز دست

در نظر هرچند بی تاب است جوهر ساکن است

از گران خوابان نیاید همرهی با رهروان

رفت آب از جوی مرمر آب مرمر ساکن است

مطمین باشند دایم راست کیشان دور نیست

در میان حرف ها حرف الف گر ساکن است

مضطرب از حال من هرگز نمی گردد دلش

چون رگ سنگی که پیش باد صرصر ساکن است

هر دلی کامروز لرزد واعظ از بیم گناه

وقت پیچاپیچ دل ها روز محشر ساکن است