شمارهٔ ۲۴۳

کدام روز آن نگار بدخو بجنگ دلها کمر نبندد

ز غمزه تیغ و ز عشوه خنجرز چین ابرو سپر نبندد

ببر پیامی اگر توانی بآن جفاجو ز جانب ما

که از مروت سخن نگویدبه خویش تهمت دگر نبندد

شب جدایی دل چو سنگش توان خراشید به ناخن غم

هجوم دردش ز عقده دل ره فغان را اگر نبندد

به آن گل رو به آن خم مو به سوی گلشن اگر خرامی

گیا ز حیرت ز جانخیزد شکوفه دیگر ثمر نبندد

ز هر رگ جان که سوزد از عشق نمیتواند فغان نخیزد

که شمع هرگز برشته خود ز جلوه پای شرر نبندد

ز درد عشقش ز بسکه با خود شکستگیها به خاک بردم

گذار موری بر استخوانم اگر بیفتد کمر نبندد

دگر نبیند قرار و آرام کسی که آویخت دلش به مویی

بگو به واعظ ز جانب ما که دل به موی کمر نبندد