شمارهٔ ۲۵۱

بگو به شرم ز چشمم ترا نگاه ندارد

که پشت آینه سان دیده ام نگاه ندارد

ز جاه و دولت دنیا همین خوشست که هرکس

بلای جاه کشیده است حب جاه ندارد

نشد ز کوی تو محروم هیچ کس که ز وسعت

طریق عشق تو بیرون شدن ز راه ندارد

اگر چه نیست زغم در دیار فقر نشانی

ز یمن عشق تو دارم غمی که شاه ندارد

حباب سان ز شکست بنای جسم چه لرزی

شکستنی که ترا بحر سازد آه ندارد

مبین و مشنو اگر میکنی دل طلب بیغم

که غیر دیده و گوش این حصار راه ندارد

از آن ز یاری افتادگان غمزده واعظ

شده است دست تو کوته که دستگاه ندارد