شمارهٔ ۲۶۴

نخل امیدت به بار آه سحر می آورد

کشت طاعت را به حاصل چشم تر می آورد

آنچه برد از کیسه سایل خوب تر می آورد

ابر آب از بحر می گیرد گهر می آورد

کام شیرین خواهی آبی بر لب خشکی بزن

می برد گر نیشکر آبی شکر می آورد

جمع شد چون مال گردد مایه طول أمل

آری آب ایستاده رشته برمی آورد

از تعلق بس که مشکل می دهد جان وقت مرگ

خواجه پنداری که زر از کیسه برمی آورد

آنکه می آرد به تاج پادشاهی سر فرو

چون میان اهل همت سر بر در می آورد

می توان با نرمی از سختان زبان ها واکشید

سبزه ها باران نرم از سنگ بر می آورد

روشناسی از سیه بختان طلب کن چشم من

سرمه با آن تیرگی نور نظر می آورد

خشک و تر را بس که واعظ رحم می آید به من

خامه حرفم بر زبان با چشم تر می آورد