شمارهٔ ۲۶۸

به درویشان فسون جاه و دولت درنمی گیرد

کلاه پادشاهی گر دهندم سر نمی گیرد

به ملک و مال نتواند کسی از مرگ جان بردن

اجل تا می رسد جان می ستاند زر نمی گیرد

کسی کز بار منت پشت غیرت خم نمی سازد

گر اندازند در پایش جهان را برنمی گیرد

کدورت نیست هرگز از جهان روشن نهادان را

چو اخگر شعله هرگز گرد خاکستر نمی گیرد

بود بر نیک و بد لازم رعایت راستگویان را

توانگر بی سبب آیینه را در زر نمی گیرد

تف خورشید دولت می گدازد استخوانم را

همای فقرم ار چون سایه زیر پر نمی گیرد

نیاید راست هرگز الفت درویش با منعم

که با هم اختلاط آب و روغن درنمی گیرد

گر از ننگ گرفتن کس شود واقف دگر هرگز

به گاه رزم از دست عدو خنجر نمی گیرد

به اخلاق نکو تسخیر دل ها می توان کردن

که تا لشکر نگیرد پادشه کشور نمی گیرد

به وقت سوختن از هیزم تر می شود روشن

که غیری در میان تا هست صحبت در نمی گیرد

مزن در کار دنیا طعنه بی جوهری بر وی

که از آزادگی واعظ به خود جوهر نمی گیرد