شمارهٔ ۲۷۶

مرد از راه شکست خود به عزت می رسد

سنگ تا مینا نگردد کی به قیمت می رسد

روزن فانوس را ماند حسود تنگ چشم

هرکه را سوزد چراغ او را کدورت می رسد

بر سر درویشی خود لرزدم دل همچو بید

از عزیزان هرکه را بینم به دولت می رسد

می برد هرکس به قدر همت از وی بهره ای

آگهان را از جهان سفله عبرت می رسد

ای گل عشرت که گستردی بساط خرمی

اینک اینک صرصر آه ندامت می رسد

گفت و گوی قسمت از ما بندگان بی نسبت است

از جهان واعظ به درویشان فراغت می رسد