شمارهٔ ۲۷۷

از جگر خوناب اشکم خوش به سامان می رسد

وه چه رنگین کاروانی از بدخشان می رسد

می رسد صد ره مرا از ناتوانی جان به لب

تا نگاه حسرت از چشمم به مژگان می رسد

می کشد بیش از تو زحمت رزق تا یابد ترا

می رسد تا بر لبت جان بر لب نان می رسد

نیست از الوان نعمت ها به جز زحمت ز تو

همچنان کز لقمه خاییدن به دندان می رسد

رخ چو کاهی شد ز پیری دل به خود یک جو مبند

خوشه گردد زرد چون عمرش به پایان می رسد

چهره دل می کند پاک از غبار یاد شهر

دست واعظ گر به دامان بیابان می رسد