غزل شمارهٔ ۷

جان و دلم از عشقت ناشاد و حزین بادا

غمناک چو می خواهی ما را تو چنین بادا

بر کشور جان شاهی ز اندوه دل آگاهی

شادش چو نمی خواهی غمگین تر ازین بادا

هر سرو که افرازد قد پیش تو و نازد

چون سایه ات افتاده بر روی زمین بادا

با مدعی از یاری گاهی نظری داری

لطف تو به او باری چون هست همین بادا

جز کلبه من جایی از رخش فرو نایی

یا خانه من جایت یا خانه زین بادا

گر هست وفا گفتی هم در تو گمان دارم

در حق منت این ظن برتر ز یقین بادا

پیش از همه کس افتاد در دام غمت هاتف

امید کز این غم شاد تا روز پسین بادا