غزل شمارهٔ ۷۸

شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می

عجب مدار که سرها شکسته بر سر می

ستم به ساغر می شد نه بر سر من

اگر شکست بر سر من می فروش ساغر می

غذای روح بود بوی می خوشا رندی

که روح پرورد از بوی روح پرور می

نداشت بهره ای آن بوالفضول از حکمت

که وصف آب خضر کرد در برابر می

نه لعل راست نه یاقوت را نه مرجان را

به چشم اهل بصیرت صفای جوهر می

نماند از شب تاریک غم نشان که دگر

طلوع کرد ز خم آفتاب انور می

چه دید هاتف می کش ندانم از باده

که هر چه داشت به عالم گذاشت بر سر می