مناجات شمارهٔ ۱۸۲

الهی دعوی صاقانی فرزنده نفسهای دوستانی آرام دل غریبانی چون در میان جان حاضری از بیدلی میگویم که کجایی زندگانی را جانی و آیین زیاد به خود از خود ترجمانی به حق تو بر توت که ما در سایه غرور ننشانی و بوصال خود رسانی