مناجات شمارهٔ ۱۸۶

الهی این بوده و هست و بودنی من بقدر شآن تو نادانم و سزای تو را نتوانم در بیچارگی خود گردانم روز– بروز بر زیانم چون منی چون بود ار نگریستن در تاریکی بفغانم که خود بر هیچ چیز هست ماندنم ندانم چشم بر روی دارم که تو مانی و من نمانم چون من کیست اگر آن روز ببینم اگر به بینم بجان فدای آنم خداوندا آنچه من از تو دیدم دو گیتی بیاراید شگفت آنکه جان من از تو نمی آید