مناجات شمارهٔ ۱۹۰

الهی گاه گریم که در اختیار دیوم از بس تاریکی بینم باز ناگاه نوری تابد که جمله بشریت در جنب آن ناپدید بود خدایا از تو می گفتم و گاه از تو می نیوشیدم میان جرم خود و لطف تو می اندیشیدم کشیدا آنچه کشیدم همه نوش گشت چون آوای تو شنیدم