بخش ۱۱ - الفصل

و گفت صوفی بی خدمت نبود اما تصوف نه خدمت است صوفیان خدمت بنگذارند کی خود بر همه خلق زیادت آرند اما کی می کنند رو نشمارند یعنی عوض و مزد و مکافات بآن طلب نکنند و مایه ایشان چیزی دیگر است در باطن نه در ظاهر و اگرچه بزاز پلاس فروشد بهینه چیز باز خوانند و توانگر گرچه پیراهن کهنه در پوشد درویش نشود و درویش گرچه صد جامه نفیس نیکو عاریتی در پوشد توانگر نشود اما او سزای آنست کش پرستند و فرمان اوست تا حد بندگی کوشند و ظاهر بتلبیس گزارند و بباطن در جهان دیگر می زیند الی آخره

بوالقسم نصر آبادی ٭ گفت جذبة من جذبات الحق تزنی علی عمل الثقلین یک کشیدن که دل تو با او نگرد یعنی به محبت و معرفت و صحبت ترا به از کردار جن و انس و هم وی گفت برین لفظ خیر دارالسلام

و حلاج ٭ گفت با پسر خود در وصیت که چون جهانیان در اعمال کوشند تو در چیزی کوش که ذره از آن مه و به از کردار همه آدمی و بری و پری باشد گفت آن چیست گفت معرفت القصه بوتراب نخشبی ٭ گفت لیس من العبادات شییی انفع من اصلاح خواطر القلوب ان الله لا ینظر الی اعمالکم ولا الی اموالکم و لا الی صورکم و لکن ینظر الی قلوبکم الخبر الاوهی القلب

شیخ الاسلام گفت ابراهیم ادهم ٭ و علی بکار و حذیفه مرعشی وسلم خواص باران یکدیگر بودند با یکدیگر بیعت کردند کی از آن بسر نشود باری شبهت اند کتر و کمتر بود سخت نیکوتر بود