بخش ۲۸ - الطبقه الثانیه من ائمة الصوفیه منهم سهل بن عبداللّه التستری رحمه اللّه

کنیه ابومحمد و هو سهل بن عبدالله بن یونس بن عبدالله بن رفیع است از یگانگان ایمه این قوم و علماء ایشان سید و زاهد وقت خود بوده ببصره صاحب کرامات ظاهر عظیم و سخنگوی از علوم اخلاص و ریاضات و عیوب افعال امام ربانی که اقتدا اقتدار را شاید که در احوال قوی بوده اما در سخن ضعیف شاگرد ذوالنون مصری ٭ و صحبت کرده با خال خود محمد بن سوار استاد بوعبدالله سالمی ٭ و جز ازو و از طبقه دیگر از مشایخ از اقران جنید و جز ازو اما پیش از جنید برفته از دنیا فی المحرم سنه ثلاث و ثمانین و مایتین گفتند کی سنه ثلاث و سبعین و مایتین در ستر است

شیخ الاسلام گفت که از سهل پرسیدند کی نشان بدبختی چیست گفت آنست که ترا علم دهد و توفیق عمل ندهد و عمل دهد و اخلاص ندهد کی عمل کنی بیکار کنی و یافت و صحبت دهد با نیکان و ترا قبول دل ندهد شیخ الاسلام گفت کی بعلی خطیب مرا گفت که بوعبدالله بوذهل گفت فرا عتبه غسال گفتند ببغداد بوده که نشان نیک بختی و نشان بدبختی چیست گفت نشان نیک بختی آنست کی ترا فرا خدمت کند و ترا حاضر کند و نشان بدبختی آنست که ترا فرا خدمت کند و حاضر نکند

شیخ الاسلام گفت که عتبه غسال گفت بدبختی بدوست نرسیدن بشناخت نه بدوزخ بختی بدوست پیوستن نه ببهشت رسیدن